Als je vraagt aan Andy Peelman of hij gelukkig is, dan hoor je hem niet klagen. Hij is een hardwerkende, vermoeide mens, maar opnieuw erg gelukkig.
“Vooral ook een gezegende mens. Dankbaar dat ik allemaal mag en kan doen wat ik wil”, zegt hij in Primo.
Er zijn periodes waar we niet om Andy heen kunnen. Periodes waarin hij misschien toch iets te veel hooi op zijn vork neemt.
“Dat ik vermoeid ben, dat doe ik mezelf aan. Dat is waar. Ik ben me daar zeker van bewust. Maar ik heb dat nodig, ik kan niet stilzitten. Ik moet bewegen, ik moet onder de mensen komen.”
Toch kan Andy het tempo niet volhouden waartegen hij nu leeft. Hij zou er nog eens bij kunnen neervallen.
“Zolang mijn lichaam echter niet protesteert, doe ik verder. Ik heb zelf trouwens niet het gevoel dat ik te veel hooi op mijn vork neem, ik doe het gewoon allemaal heel graag.”
